บทที่ 10 6 หลานเขยที่รัก
วันนี้อธิกะควงปภินดาเข้าบริษัทเพื่อเปิดตัวกับพนักงานทุกคนว่าเขามีภรรยาเป็นตัวเป็นตนเรียบร้อย ประธานบริษัทอย่างเขาที่นาน ๆ จะโผล่หัวมานั่งบริหารงานชี้ไม้ชี้มือออกคำสั่งหรือนั่งประชุมต่างก็ทำให้เหล่าบุคคลากรในองค์กรถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
เพราะทุกคนรู้ดีว่าท่านประธานไม่ชอบนั่งโต๊ะเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ชอบนั่งอยู่ตามกองดินกองทรายตามไซต์งานก่อสร้างกับพวกคนงานเสียมากกว่า ซึ่งพนักงานทุกคนต่างซุบซิบนินทากันประจำว่าท่านประธานธินั้นมีนิสัยต่างกับคุณหญิงอรวรรณอย่างลิบลับ คงเพราะได้สายเลือดจากอาทิตย์พ่อที่เสียชีวิตไปเกือบสิบสามปีมาซะเยอะ
ทำให้โชคดีชีวิตเจริญก้าวหน้านับว่าเป็นกุศลผลบุญของท่านประธานที่เหล่าพนักงานต่างภาคภูมิใจ แต่หลายครั้งท่านประธานก็วิ่งหางจุกตูดหนีแม่ของตัวเองที่ชอบจับไปดองกับไฮโซทั่วราชอาณาจักรไทย
จนกลายเป็นที่โจษจันไปถ้วนหน้า ว่าท่านประธานของบริษัทอธิกะ คอนสตรัคชั่นนั้นไม่นิยมหญิง แต่นิยมไม้ป่าเดียวกัน เพราะแต่ละวันตัวติดกับลูกชายเจ้าของโรงแรมมากกว่าตัวติดกับผู้หญิงเสียอีก
แต่มาวันนี้ทุกคนต่างก็ต้องตกตะลึงและปลาบปลื้ม เมื่อบอสธิเปิดตัวภรรยาหน้าใหม่ที่ไม่เคยมีใครเคยพบหน้ามาก่อนและป่าวประกาศให้ทุกคนรับทราบพร้อมกันว่า
ภรรยาของเขาชื่อ "ปภินดา วงศ์กวินทร์ หรือ คุณครีม" เจ้าของร้านขนมในย่านฝั่งธนที่ชื่อว่า Born to be Cream นั่นเอง
"ทุกคนทำไมเงียบไปล่ะครับ" อธิกะร่ายสรรพคุณและคุณสมบัติของภรรยาให้พนักงานฟังในวาระการประชุม
ปภินดาที่นั่งอมยิ้มและหลุดขำหลายรอบกับความบ้าเห่อเมียของเขาทำให้ทุกคนถึงกับกลั้นขำไม่อยู่ เพราะไม่คิดเลยว่าบอสธิ จะคลั่งรักเมียขนาดให้มานั่งเก้าอี้ผู้บริหารกลางห้องประชุมใหญ่ของบริษัท
"แล้วคุณธิไปจีบคุณครีมได้ยังไงคะ"
"เขาตีเนียนเป็นลูกค้าลับ ๆ ไม่เอ่ยชื่อแล้วสั่งขนมอยู่ไม่กี่อย่างเป็นเวลาสามเดือนค่ะ จนกระทั่งวันที่เขาสั่งมิลล์เฟยพันชิ้นเป็นวันที่ฉันรู้ตัวตนเขาค่ะ"
"ว๊ายยยยยบอส บอสร้ายลึกนะเนี่ยแสดงว่าขนมที่บริษัทเอามาจัดเลี้ยงเบรกเป็นประจำก็คือขนมร้านคุณครีมเหรอคะ"
มาลีผู้จัดการทั่วไปแซว
"ครับขนมร้านภรรยาผมเอง"
อธิกะย้ำแล้วยื่นมือไปหยิกแก้มป่อง ๆ ของปภินดา ด้วยความมันเขี้ยว
หลังจากที่กระจายข่าวสารสำคัญให้กับพนักงานในบริษัทรับรู้ เขาก็ขับรถพาคุณภรรยาหมาด ๆ ไปยังโรงเรียนสอนทำอาหารและขนมกลิ่นการเวกตามความต้องการของเธอโดยไม่รู้ว่าเธอให้เขาพามาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร
"ครีมจะมาเรียนทำอาหารที่นี่เหรอ หรือว่านัดพบใคร"
"เดี๋ยวคุณก็รู้เองนั่นแหละค่ะ" ปภินดายื่นนิ้วไปจิ้มที่ปลายจมูกโด่งคมสันของเขาแล้วเดินนำไปยังห้องบ้านสวนวินเทจสไตล์ไทยที่อยู่ด้านหลังประตู
โรงเรียน ปภินดากวาดตามองหาบุคคลที่เธอนัดแนะ และเห็นว่าป้าปริมของเธอกำลังปลูกดอกกุหลาบอยู่ที่เรือนเพาะชำ
"ป้าปริมคะ หนูมาแล้ว"
หญิงอายุหกสิบกว่าปีรีบหันมาหาต้นเสียงสดใส เมื่อเห็นหลานสาวสุดที่รักเธอก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ตัวสั้นอย่างไว แต่คงเป็นเพราะนั่งอยู่นานทำให้อาการปวดหลังกำเริบขึ้น ป้าปริมยืนโงกเงกแต่ได้อธิกะรีบเข้ามาประคองตัวทำให้ตัวที่กำลังโคลงไปมาไม่ล้มลงไป
"ขอบใจจ้ะพ่อหนุ่ม แล้วนี่เธอคือ..."
"ผมเป็นสามีของครีมครับ"
"สามีเหรอ! สามียัยครีม" ป้าปริมตาโตแต่ก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีอกดีใจที่ยัยครีมหาสามีกับเขาได้สักที แถมรูปร่างหน้าตาหล่อคมคายผิวพรรณก็ขาวสะอาดดูเป็นผู้ลาภมากดีเตะตาต้องใจแม่ปริมคนนี้นัก
"พ่อหลานเขยของป้าเธอชื่ออะไรล่ะ ลูกเต้าเหล่าใคร" ป้าปริมถามแล้วเช็ดไม้เช็ดมือรีบตักน้ำในใส่ขันลอยดอกมะลิหอม ๆ ส่งให้อธิกะกับปภินดาดื่ม "ก่อนจะตอบคำถามกันยาวเหยียดดื่มน้ำให้ชื่นใจก่อนแล้วเราค่อยคุยกัน"
"ขอบคุณครับ"
"ขอบคุณค่ะป้าปริม" ผมชื่ออธิกะ บุรินทร์รัตน์ เรียกว่าธิ เฉย ๆ ก็ได้ครับผมเป็นเจ้าของบริษัทด้านรับเหมาก่อสร้างครับอายุก็เท่ากับหลานสาวป้า
ปริมเลยครับ"
"ดีจ้ะ ดีมาก" ปริมพูดอย่างปลื้มอกปลื้มใจแต่ก็รู้สึกคุ้น ๆ นามสกุลบุรินทร์รัตน์ขึ้นมาตงิด แต่ก็จำไม่ได้ว่าเป็นนามสกุลของเพื่อนคนไหน
"แล้วคุณยายล่ะคะ" ปภินดาถามแล้วชะโงกหน้ามองหาหญิงชราอายุแตะเก้าสิบ
"ยายของเธอเห็นแบบนั้นไปเที่ยวอยู่กับพวก แก็งวัยรุ่นยุคดึกดำบรรพ์กันหมด"
"ยายไปเที่ยว เที่ยวที่ไหนคะ"
"ไปวัดแถวอยุธยากว่าจะกลับก็คงมืดนั่นแหละ ไว้พวกเธอค่อยมาใหม่หรือไม่ก็แต่งกันอย่างเป็นทางการแล้วป้าจะพายายไปหาหลานเขยสุดที่รักคนนี้เอง"
"ขอบคุณมากนะคะป้าปริม" ปภินดาก้มลงกราบตักของป้าแล้วหอมเธอสองฟอด อธิกะเองก็ก้มลงกราบขอบคุณเช่นกัน
หลังจากนั้นทั้งสองก็ขอตัวกลับ ถึงแม้จะอยู่คุยกับป้าได้ไม่นาน แต่เธอก็รู้สึกสดชื่นและโล่งอกที่ได้พาสามีหมาด ๆ ของเธอไปพบป้าปริมก่อนเป็นคนแรก และด่านต่อไปก็คือพ่อแม่ของเธอนั่นเอง
"คิดอะไรอยู่ครีม" เธอเหล่มองใบหน้าของเขาที่เอ่ยถามขึ้น ขณะที่เขากำลังนั่งตรวจแฟ้มด้วยสีหน้าเคร่งเครียดมากว่าเธอเสียอีก
"คิดถึงคุณนั่นแหละ" เสียงหวานบาดหูที่กระซิบลงมาข้างหูเกือบทำให้อารมณ์ของอธิกะเตลิดเปิดเปิง โชคดีที่เมียมือใหม่ของเขายังไม่รู้จักการยั่วยวนสามี ถ้าเกิดว่ารู้จักมักจี่เมื่อไหร่ล่ะก็มี
หวังไม่ต้องทำการทำงานกันพอดี
"คุณโชคดีนะที่ผมต้องทำงานให้เสร็จ ไม่อย่างนั้นผมจะเคี้ยวคุณให้ละเอียดเลยครีม"
“อุ้ย…ครีมไม่ใช่กระดูกนะคะคุณธิ” ใบหน้าสดใสชะงักงัน
“แล้วผมก็ไม่ใช่หมาด้วย” เขาตบมุกเธอแล้วฉีกยิ้มก้มหน้าก้มตำทำงานต่อ ทว่าเธอกลัวว่าเขาจะลุกขึ้นมาเคี้ยวเธอจริงอย่างที่ปากบอก จึงรีบลุกเดินหนีไปที่อื่น
